Z pewnością wpływ na to ma ustrój polityczny i rządy. Niestety Kuba to kraj nie należący do grona najbardziej rozwiniętych. oczywiście nie widać tego po apartamentach i hotelach, bowiem te są bardzo wysokiej klasy. Podobnie jest z resztą z plażami, które są prywatną własnością hotelu. Dzięki temu na takiej plaży jest ciągły porządek. To niewątpliwie ogromna zaleta.

Czemu Kuba jest krajem dziwnym? Być może to tylko takie odczucie na które wpływ ma wizerunek Kuby przedstawiany przez media całego świata. Tak naprawdę turyści odwiedzający Kubę są zachwyceni. Skąd więc taka opinia? Nie powinno się oceniać książki po okładce, toteż nie możemy mówić o Kubie złych rzeczy zanim jej nie odwiedzimy. Trzeba zajrzeć do środka i dopiero kształtować opinię. Ja jestem przekonany, że każdy kto był na Kubie nie może powiedzieć zbyt wielu złych rzeczy na ten uroczy kraj.

Niewątpliwie jednym z bodźców, które znacząco wpływają na decyzję turystów o wakacjach na Kubie jest klimat. Kuba to bardzo ciepłe państwo z szerokimi i ładnymi plażami. Zazwyczaj nadmorskie hotele mają prywatne, estetyczne i zadbane plaży na których wypoczywanie to sama przyjemność. Tak naprawdę nic tam nam nie będzie przeszkadzać, bowiem będziemy sam na sam z morzem.

Oczywiście prócz plaży Kuba potrafi fascynować także innymi rzeczami, tudzież kulturą i sztuką. Ten artykuł miał jednak na zadaniu ukazać nadmorski klimat i wywołać w państwu ochotę na wakacje właśnie tam, na Kubie. Jestem przekonany, że nie będą państwo zawiedzeni, ponieważ Kuba to zaskakująco przyjazny kraj dla turystów. Mimo opinii mediów Kuba to samo zło, jednak w praktyce jest całkiem inaczej. Ludzie są mili i przyjaźni, a jakość wypoczynku kształtuje się na najwyższym poziomie.

Historia miasta zaczyna się jednak znacznie wcześniej. Już w 1515 roku na wybrzeżu powstała osada San Juan de Remedios. Niestety, pod koniec XVII wieku jej mieszkańcy byli zmuszeni do przeniesienia się w głąb lądy, gdyż non stop nękali ich piraci. Tym właśnie sposobem powstała Santa Clara.

Obecnie, turyści bardzo chętnie odwiedzają tu pomnik kultury narodowej jakim jest Teatr La Cardidad oraz budynek po byłym ekskluzywnym stowarzyszeniu El Liceo. Co ciekawe, z miejscowością związana jest również osoba generała Karola Rolow – Miałowskiego. Walczył on w kubańskich wojnach narodowowyzwoleńczych. W podziękowaniu, mieszkańcy Santa Clara nazwali jego imieniem Pałac Pionierów. Uwagę turystów przyciąga również Mauzoleum Ernesto “Che” Guevary, które postawiono w miejscu, gdzie w 1959 roku stoczono decydująca bitwę w rewolucji kubańskiej. Polacy odwiedzają również bardzo chętnie pomnik Jana Pawła II, który został postawiony w Santa Clara na pamiątkę wizyty papieża na Kubie w 1998 roku. Na monumencie wyryto pamiętne słowa wygłoszone na Placu Świętego Piotra: „Otwórzcie drzwi Chrystusowi”.

Z Polakami związana jest również… odlewnia stali. To właśnie nasi rodacy ją zaprojektowali i zbudowali. Nic więc dziwnego, że Santa Clara jest uznanym ośrodkiem przemysłowym na Kubie. Znajdują się tutaj zakłady produkcji sprzętu gospodarstwa domowego, fabryka kwasu siarkowego, przedsiębiorstwa przetwórcze i przemysłu spożywczego. Tutaj również swoją siedzibę ma kubański uniwersytet oraz kilka szkół wyższych. Warto podkreślić, że filie uniwersytetu znajdują się w Cienfuegos i Sancti Spiritus.

Będąc na wycieczce w Santa Clara warto też zwiedzić okoliczne miejscowości. Na szczególną uwagę zasługuje Caibarien, jeden z istotniejszych portów rybackich, który jednocześnie specjalizuje się w produkcji wysokogatunkowego tytoniu na eksport. Niedaleko leży też Remedios, w którym znajduje się najstarsza świątynia na Kubie oraz muzeum muzyczne. Jest ono związane z jednym z najwybitniejszych skrzypków i kompozytorów kubańskich – Alejandro Garcią Caturlą. Uznaje się go za współtwórcę muzyki afrokubańskiej.

Okolice Santa Clara słyną także z przepięknych, piaszczystych plaż

Zacznijmy jednak od tego, że historia klubu i zespołu sięga początku XX wieku. Wtedy to pojawił się w muzyce styl son, który powszechnie kojarzony jest m.in. z salsą. Od samych początków son uznawany był za muzykę frywolną i nieprzyzwoitą. Doszło nawet do tego, że rząd kubański zakazał jej grania! Decyzja ta podyktowana była opinią rządzących, jakoby son było muzyką niemoralną. Nic zatem dziwnego, że z rozkazu władzy, Gwardia Kubańska rozpędzała kolejne zgromadzenia, gdzie bawiono się przy dźwiękach son. W końcu jednak musiała uznać wyższość nowych trendów muzycznych. To właśnie one rozsławiły kulturę kubańską na całym świecie.

Nic więc dziwnego, że o klubie i zespole z lat 60 – tych nakręcono film. Opowiadał on o muzykach, którzy występowali w Buena Vista Social Club. Produkcja odniosła wielki sukces. Płyty z muzyką kubańską sprzedały się w milionach egzemplarzy na całym świecie. Wystarczy wspomnieć, że w samej tylko Polsce pierwszą płytę zespołu kupiło 60.000 ludzi.

Czym więc jest muzyka kubańska? Warto podkreślić, że opiera się ona zaledwie na kilku dźwiękach, ale wyrosły z niej takie rytmy jak: salsa, cha cha cha, guaracha. Przyjmuje się, że przykładowo cha cha cha ma wiele wspólnego z mambo, przy czym na Kubie jest tańczona na dwa, a w innych krajach na jeden. Charakterystyczne dla kubańskiej muzyki i tańców są żywiołowe i radosne rytmy. Zarówno jedno, jak i drugie ma przynosić oderwanie od codzienności oraz sprawiać wiele przyjemności.

Oczywiście, skoro na Kubie wykształciły się nowe style muzyczne, musiały tam również powstać oryginalne instrumenty. Niektóre z nich wykorzystuje się jedynie przy określonych liniach melodyjnych. Na uwagę zasługuje cajón będący jednym z najstarszych kubańskich instrumentów perkusyjnych, który stosuje się głównie przy rumbie kubańskiej. Jego charakterystyczne dźwięki powstają w różnej wielkości pudłach drewnianych. Innym interesującym instrumentem są trzy bębny, które wykorzystuje się przy rytuałach odprawianych w Santerii (afrokubańskim kulcie religijnym).

Trzeba przyznać, że żywiołowość oraz energia płynąca od kubańskich muzyków nie ma sobie równych. Bez wątpienia wizyta na wyspie nie będzie pełna, jeśli nie posłucha się tradycyjnych rytmów wygrywanych na Kubie.

Region ten rozwijał się dużo wolniej od reszty kraju, miało na to wpływ wiele różnych czynników, przede wszystkim położenie w terenie typowo górzystym i znaczne oddalenie od stolicy kraju - Hawany. Poza tym trzeba też wziąć pod uwagę bliskość Haiti, skąd napływali osadnicy, wraz ze swoimi zwyczajami.

Wielokrotnie słyszy się, że Oriente stanowi odrębną część kraju, bo nie tylko dialekt, ale nawet występujące tu zwykłe słownictwo różni się od reszty kraju. Od długich lat to właśnie Oriente jest najbardziej zacofaną częścią Kuby. Tutaj jest największy odsetek analfabetów, najmniej dróg i równie słabo funkcjonuje służba zdrowia. Tak naprawdę dopiero po 1959 roku podjęto jakiekolwiek działania, aby podwyższać poziom życia w tym regionie. Miały pomóc temu przeróżne inwestycje podjęte na szeroką skalę, aby dorównać reszcie kraju. Tylko zachodnia część regionu ma charakter bardziej rolniczy, jedynie tam jest możliwość uprawiania trzciny cukrowej, funkcjonują też tylko pastwiska, gdzie wypasane jest bydło. W pozostałej części Oriente przeważa krajobraz typowo górski. Pojedynczy mieszkańcy zajmują się tam uprawą kawy, tytoniu lub drzew owocowych. Jest kilka regionów, które charakteryzują się poszczególnymi dziedzinami (Bayamo - hodowla bydła, Manzanillo - uprawa trzciny cukrowej, ryżu i rybołówstwo, Santiago de Cuba - kopalnie manganu i miedzi, uprawa warzyw i owoców, oraz Guantanamo - uprawa trzciny cukrowej).

Wybierając się w ten region, najlepiej trzymać się głównej arterii komunikacyjnej Kuby - Carretera Central. To właśnie przy niej leżą główne miasta tego regionu – Tunas, miasto będące środkiem administracyjnym prowincji Las Tunas. Z kolei Holguin to czwarte co do wielkości miasto Kuby (150 tysięcy mieszkańców). W mieście tym działa najstarsza kubańska orkiestra ludowa. Gibara to ośrodek przemysłu włókienniczego, budowy kutrów oraz ważny port rybacki. Warto tam także odwiedzić Muzeum Sztuki Kolonialnej, które znajduje się w XIX - wiecznej rezydencji arystokracji. Guardalavaca jest uważana za jedną z najpiękniejszych plaż Kuby. Został tam wybudowany cały kompleks turystyczny (dwa hotele, motel, restauracja, basen jachtowy i tereny sportowe). Jednak największą atrakcją turystyczną jest sama plaża, ciągnąca się na kilometrowym odcinku.

Miasto, ze względu na swoje położenie oraz interesujące zabytki, które zostały wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, nazywane jest Perłą Południa. Centralnym jego punktem jest Parque 5 de Septiembre. Plac otaczają XIX – wieczne budynki, spośród których największym zainteresowaniem turystów cieszą się Palacio Municipal (ratusz), katedra i gmach opery. Poza tym wiele sąsiednich domów zachowało dawny styl kolonialny.

Podróżni z Parque 5 de Septiembre powinni się następnie udać w kierunku najoryginalniejszego budynku miasta, czyli Palacio del Valle. Jest to piętrowa budowla, którą wybudowano w wielu rozmaitych stylach architektonicznych. Budynek pochodzi z początku XIX wieku, a jego właścicielem był w tamtych czasach jeden z baronów cukrowych, Hiszpan Arcisclo del Valle. Obecnie turyści mogą tu zwiedzić muzeum regionalne.

Warto podkreślić, że Cienfuegos pełni jeszcze dwie role. Z jednej strony jest istotnym ośrodkiem przemysłowym, a z drugiej – znajduje się tu bardzo ważny Ogród Botaniczny, który dawniej był stacją botaniczną Uniwersytety Harvardzkiego. Zacznijmy jednak od tego, że w mieście realizowane są ważne inwestycje przemysłowe. Swoje siedziby mają tu zakłady przemysłu spożywczego (m.in. młynarskiego i mleczarskiego), materiałów budowlanych, drzewne, skórzane, maszynowe i stocznie. Poza tym znajduje się tutaj największy w kraju kombinat nawozów azotowych oraz ważna elektrownia cieplna. Trzeba też wspomnieć, że w Cienfuegos zbudowano port do transportu cukru luzem, dzięki czemu surowiec ten można ładować wprost do luków statków. Znajduje się tutaj również baza rybołówstwa.

Jak już wspomnieliśmy, na szczególną uwagę zasługuje także Ogród Botaniczny, który do 1961 roku znajdował się pod patronatem Uniwersytetu w Harvardzie, a od tego czasu jest filią Instytutu Botaniki Kubańskiej Akademii Nauk. Chętni mogą podziwiać wiele gatunków roślin rosnących w strefie międzyzwrotnikowej. Unikalnym okazem jest skamieniałe drzewo, pochodzące aż z karbonu.

Prosto z Ogrodu Botanicznego warto się udać do parku narodowego znajdującego w Masywie Escambray. Miłym urozmaiceniem będzie na pewno spacer nad brzegiem dużego, sztucznego jeziora. Jeśli mowa o wodzie, to trzeba też wybrać się na wycieczkę po Zatoce Cienfuegos. Na jednym z jej brzegów znajduje się ogromna forteca Castillo de Jagua, która powstała w 1745 roku.

Tak naprawdę jest to system autostrad, którego łączna długość wynosi 26 tys. km. Budowę rozpoczęto na początku lat 20. XX wieku i do tej pory zrealizowano ok. 90% założonego planu. Droga Panamerykańska łączy ze sobą Meksyk, Chile, Argentynę, Brazylię, Kubę, Stany Zjednoczone, Kanadę i Alaskę.

Poza tym miasto od samego początku swojego istnienia pełniło ważną rolę w dziejach wyspy. Jego historia sięga 1513 roku, kiedy to zostało założone jako druga osada hiszpańska na Kubie. Nosiło wtedy nazwę San Salvador de Bayamo. W pierwszym okresie istnienia było bardzo często napadane przez piratów. Do spustoszenia miasta przyczyniły się również liczne trzęsienia ziemi (w 1551, 1621, 1624 i 1766 roku). Miejscowość odegrała też istotną rolę w walkach narodowowyzwoleńczych. Przykładowo w czasie Wojny Dziesięcioletniej, hiszpański garnizon w Bayamo był pierwszym miejscem zdobytym przez powstańców. Tutaj też proklamowano niepodległość Kuby (w 1869 roku). Z tego również miasta pochodzi Carlos Manuel de Cespedes, którego określa się mianem Ojca Ojczyzny; to on jako pierwszy wezwał Kubańczyków do walki o niepodległość. Z Cespedesem związany jest również Dzwon z La Demajagua, który nie dość, że uchodzi za jedną z największych pamiątek narodowych na Kubie, to jeszcze wyryto na nim cytat z przemówienia Ojca Ojczyzny: „Kuba chce się stać narodem wielkim i cywilizowanym, by wyciągnąć przyjazną dłoń i okazać bohaterskie serce wszystkim innym narodom”.

Oczywiście, historia walk narodowowyzwoleńczych została spisana i specjalnie udokumentowana w muzeum przy Parque de la Revolucion. Dawniej w budynku tym mieszkał Carlos Manuel de Cespedes. Na parterze znajduje się wystawa poświęcona walkom, a na I piętrze zgromadzono meble i przedmioty użytkowe, z których korzystano w XIX wieku.

Oprócz Bayamo warto również zwiedzić Le Demajagua, czyli dawną posiadłość Ojca Ojczyzny. To właśnie tutaj rozpoczęły się przygotowania do wojny z Hiszpanami. Stąd również powstańcy wyruszyli do miasteczka Yara, gdzie ogłoszono deklarację o wybuchu wojny. Jak już wspomnieliśmy, tutaj też znajduje się sławny Dzwon. Dawniej służył do zwoływania niewolników do pracy, później jego bicie oznajmiło rozpoczęcie walk narodowowyzwoleńczych.

Bayamo i jego okolice powinni zobaczyć szczególnie ci, którzy interesują się historią i militariami oraz ci, którzy chcieliby się przejechać słynną Drogą Panamerykańską

Camaguey, jest jednym z większych regionów przemysłowych kraju, i trzecim co do wielkości miastem Kuby. W 1972 roku został tam założony Uniwersytet, który kształci corocznie kilkanaście tysięcy studentów. Dzisiejsze Camaguey ma swoje początki jeszcze w 1528 roku. Wtedy to Indianie spalili domy Hiszpanów, którzy przebywali na tamtych terenach. Wypędzili ich z osady, i na jej miejsce założyli swoje nowe Puerto Principe w widłach rzek Hatibonico i Tinima. W 1817 Puerto Principe dostaje od króla Hiszpani- Ferdynanda VII tytuł miasta. Dopiero od 1903 obowiązuje obecna nazwa – Camaguey.

W mieście przy ulicy Maximo Gomez znajduje się najstarszy dom w mieście, pochodzący z 1618 roku. Przy Plaza de los Trabajadores postawiono najbardziej okazały kościół w mieście - La Merced, który powstał w 1748 roku, i cały jest zbudowany całkowicie z kamienia. Około kilometra dalej, w kierunku północnym znajduje się największe w mieście muzeum - Museo Ignacio Agramonte. Mieści się ono w budynkach dawnego hiszpańskiego więzienia. Bardzo dużo jest tu eksponatów związanych z niewolnictwem, a także sale archeologiczne i wystawa malarstwa kubańskiego oraz kolekcja sztuki latynoamerykańskiej. Najstarszy w mieście kościół to katedra, która pochodzi z XVII wieku, następnie została ona przebudowana w XVIII wieku. Znajduje się ona w południowej części miasta przy Parqe Agramonte. Warto także zwiedzić inne XVIII - wieczne kościoły w tym mieście (San Francisco de Paula z pięknymi witrażami, w stylu gotyckim oraz La Caridad ze słynnym ołtarzem wykonanym ze srebra).

Na północy od miasta znajduje się pasmo górskie Sierra de Cubitas, które stanowi park krajobrazowy. Znany jest on z wielu jaskiń krasowych, które się w nim ciągną na długości wielu kilometrów. Właśnie ten park w 1961 roku, bardzo dokładnie przebadała polska wyprawa speleologiczna.

Miasto te powstało w miejscu indiańskiej wioski założonej w 1694 roku. W drugiej połowie XIX wieku miasto przeżywało swój największy rozkwit, dlatego też przez wielu było nazywane „kubańskimi Atenami”. Teatro Sauto - to gmach miejscowej opery, która jest najciekawszym budynkiem w mieście pod względem architektonicznym. Wzniesiona ona została w 1853 roku i jest podobna do mediolańskiej La Scali. Budynek ten znany jest w świecie z doskonałej akustyki. Teatro Sauto uznawany jest za zabytek narodowy, położony nad brzegiem zatoki. Nieco dalej, w stronę centrum, znajduje się katedra świętego Karola, pochodząca z XVIII wieku. Jednak głównym punktem tego miasta jest plac Pargue de la Libertad. Otaczają go budynki z XIX wieku, a w centralnym jego punkcie postawiono pomnik Jose Marti. Pośród tych budynków warto zwiedzić obiekt, w którym dawniej mieściła się Farmacia la Francesa. Była to apteka, która powstała w 1882 roku. Obecnie mieści się tam muzeum farmaceutyczne. Niedaleko od głównego placu znajduje się ogród zoologiczny. Z kolei niewielkie wzniesienie Montserrat, na którym stoi kościół, jest najlepszym punktem widokowym. Można stąd podziwiać piękne widoki na zatokę Matanzas oraz krasową dolinę rzeki Yumuri, która uznawana jest za jeden z najciekawszych zakątków na Kubie.

W południowej dzielnicy Matanzas, znajduje się słynna krasowa jaskinia Bellamar. Zaledwie 760 metrów (łączna długość korytarzy to około 3 kilometry) jest udostępnione dla osób zwiedzających. Jednak w części otwartej można podziwiać bardzo wiele ciekawych nacieków, o różnych barwach i kształtach, poza tym można też oglądać kilkunastometrowe stalaktyty zwisające ze stropu. Jaskinia ta została przez przypadek odkryta w dziewiętnastym wieku przez chińskiego robotnika z pobliskiej cukrowni. Za niewłaściwe zachowanie został on odesłany do pracy w kamieniołomach. Któregoś dnia, będąc w pracy, zgubił swój łom. Szukając go, znalazł otwór, który jak się później okazało był wejściem do jaskini. I właśnie dzięki niemu została odkryta ta wyjątkowa w swoim rodzaju jaskinia, podziwiana obecnie przez wiele osób.

Jadąc drogą wzdłuż pasm górskich Sierra de los Organos, docieramy do znanej nie tylko na Kubie krasowej Doliny Vinales (Valle de Vinales). Jakieś 6 kilometrów za Vilaes, znajduje się Cueva de Jose Miguel. Jest to niewielka jaskinia kresowa, w której wnętrzu założono małą kawiarnię. Dalej, po prawej stronie szosy, znajduje się Cueva del Indio. Również jest to jaskinia kresowa, z tym że znacznie większa. Dla wygody turystów zainstalowano tu nawet światło, dzięki czemu na ponad trzystumetrowym odcinku korytarza można podziwiać wspaniałe nacieki wapienne na stropach i ścianach. Na końcu Cueva del Indio, znajduje się jeszcze jeden odcinek jaskini udostępniony dla zwiedzających. Jednak tą część poznajemy już z łódek, w czasie podróży trwającej około 10 minut. Właśnie łódką wypływa się z tej pięknej, malowniczej jaskini. Nieopodal tego miejsca w San Vincente znajduje się słynny motel Rancho san Vincente. Znany jest on głównie z tego, że znajduje się w nim basen z wodami siarkowymi.

Szesnaście kilometrów na zachód od miasteczka Vinales znajduje się główna atrakcja turystyczna tego regionu - Gran Caverna de Santo Tomas. Jest to jeden z większych na świecie, a na pewno największy na Kubie, system jaskiń krasowych, głębokich nawet na 100 metrów. Istnieje tam 46 kilometrów tras na sześciu poziomach. Jednak tylko jeden poziom - szósty - jest udostępniony dla turystów, i to też jedynie z przewodnikiem. Zwiedzając te jaskinie, natrafić można na niezliczone ilości stalaktytów i stalagmitów, oraz przepiękne podziemne jeziora. W lasach otaczających te jaskinie, żyje aż około 70 gatunków ptaków.

Niewątpliwe, pobyt na Kubie bez zwiedzenia tych pięknych jaskiń, byłby pobytem straconym. Zwiedzanie ich dostarcza niezapomnianych przeżyć nie tylko wprawionym grotołazom, ale też zwykłym turystom. Nie bez powodu specjalnie dla tych jaskiń docierają ludzie z całego świata